Σύγκλιση
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος (ΕΑΕΕ) Δημήτρη Μαζαράκη, «στόχος μας για το επόμενο διάστημα είναι να ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος της κρίσης και να φτάσουμε και πάλι την παραγωγή στα 5,5 δισ. ευρώ του 2009. Μεσομακροπρόθεσμα στοχεύουμε να φτάσουμε τα ευρωπαϊκά επίπεδα ανάπτυξης, ώστε να προσεγγίσουμε τις χώρες στις οποίες θέλουμε να μοιάσουμε.
Οι ασφαλιστικές στοχεύουν σε 13 δισ.με πέντε βέλη στη φαρέτρα
Πέραν όμως των ποσοτικών στόχων, κύριο μέλημά μας είναι να κερδίσουμε όλο και περισσότερους πολίτες που θα μας εμπιστευτούν για να προστατέψουν ό,τι είναι πολυτιμότερο γι’ αυτούς». Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι δηλώσεις του επικεφαλής της Eurolife ERB Αλέξανδρου Σαρρηγεωργίου, ο οποίος υπογραμμίζει ότι «τα προηγούμενα χρόνια είχαμε στην Ελλάδα το πιο γενναιόδωρο κοινωνικό κράτος από τις χώρες του ΟΟΣΑ. Αυτό φαίνεται ότι δεν πρόκειται να το ξαναζήσουμε. Εχει καταλάβει ο κόσμος ότι δεν θα ξαναπάρει τις συντάξεις που έπαιρνε. Το ίδιο συμβαίνει και με τις υπηρεσίες στη Δημόσια Υγεία, ενώ θα ακολουθήσει και ο τομέας της Περιουσίας».
Οι τομείς στους οποίους θα βασιστεί κυρίως η ανάπτυξη της ασφαλιστικής αγοράς, σύμφωνα με την ΕΑΕΕ είναι:
Η Υγεία: Ο τομέας έχει απεριόριστες δυνατότητες ανάπτυξης με βάση την αρχή της συμπληρωματικότητας, με συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (ΣΔΙΤ), με τη δημιουργία και εφαρμογή κοινών ιατρικών πρωτοκόλλων, με την άρση αντικινήτρων (π.χ. φόρος ασφαλίστρων 15%), ενέργειες που θα οδηγήσουν στην αποτελεσματική λειτουργία του συστήματος υγείας, στην πάταξη της διαφθοράς, άρα και στη σημαντική μείωση του κόστους για τον πολίτη.
Οι συντάξεις: Σύμφωνα με τον κ. Μαζαράκη, απαιτούνται σήμερα οι εισφορές 10 εργαζομένων για να χρηματοδοτήσουν μία σύνταξη, ενώ σήμερα στην Ελλάδα έχουμε μόνο 1,27 εργαζομένους για κάθε έναν συνταξιούχο.
Τρεις πυλώνες
Από την ΕΑΕΕ προτείνεται η δημιουργία ενός συστήματος με βάση τη διεθνή εμπειρία που θα στηρίζεται σε 3 πυλώνες. Ενα σύστημα που βασίζεται σε διαφορετικές πηγές συνταξιοδοτικού εισοδήματος (δημόσιος – ιδιωτικός τομέας) και διαφορετικούς τρόπους χρηματοδότησης (αναδιανεμητικό – κεφαλαιοποιητικό σύστημα):
Ο 1ος πυλώνας (κρατικός) είναι υποχρεωτικός και αναδιανεμητικός, ο 2ος (ιδιωτικός) είναι υποχρεωτικός και κεφαλαιοποιητικός, με Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης, και τέλος ο 3ος (ιδιωτικός) είναι προαιρετικός και κεφαλαιοποιητικός, με κίνητρα σε Ειδικά Συνταξιοδοτικά Ασφαλιστικά Προγράμματα, έστω και αναβαλλόμενα.
Ειδικά για την ανάπτυξη των επαγγελματικών ασφαλίσεων ο κ. Μαζαράκης εκτιμά ότι «ήρθε η ώρα ο υγιής ανταγωνισμός να λειτουργήσει αποτελεσματικά ώστε οι ίδιοι οι πολίτες να επιλέγουν κάθε φορά τον φορέα που προτιμούν, ανάλογα με την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, τις χρεώσεις διαχείρισης και, τέλος, τις αποδόσεις των επενδύσεων».
Οι Φυσικές καταστροφές: Ενώ κάθε 10 με 15 χρόνια διάφορα σημεία της χώρας πλήττονται από σεισμούς ή φωτιές, δεν υπάρχει καμία πρόνοια από την πλευρά της Πολιτείας. Μάλιστα στη δύσκολη αυτή οικονομική συγκυρία η κρατική βοήθεια δεν μπορεί να καλύψει ούτε κατ’ ελάχιστον τις ανάγκες. Προτείνεται να εξεταστούν λύσεις ενδεχομένως μέσω της καθολικής, υποχρεωτικής ασφάλισης, με χαμηλό ασφάλιστρο, και της άρσης του αντικινήτρου του φόρου του ασφαλίστρου για τις ζημιές στις περιουσίες των πολιτών από φυσικές καταστροφές.
Η αστική ευθύνη: Σημαντικές αλλαγές συντελούνται στον τομέα της επαγγελματικής ευθύνης, όπου μετατοπίζονται ευθύνες π.χ. στον χειριστή ενός μηχανήματος σε ένα βιομηχανικό ατύχημα, σε έναν δικηγόρο για παραλείψεις και λάθη σχετικά με την ερμηνεία και εφαρμογή του Ελληνικού Δικαίου, στον λογιστή για απώλεια εγγράφων, σε ηλεκτρολόγους, ψυκτικούς, υδραυλικούς κ.ά. για ζημιές από ελαττωματικό προϊόν, σε γιατρούς για σωματικές βλάβες/θάνατο κλπ.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν ήδη δημιουργήσει πακέτα κάλυψης για πολλές κατηγορίες επαγγελματιών. Ακόμη, μεγάλη ζήτηση τα τελευταία χρόνια έχει η ασφαλιστική κάλυψη που αφορούν στις ευθύνες μελών διοίκησης και στελεχών μιας επιχείρησης.
Τα οχήματα: Σύμφωνα με την ΕΑΕΕ, οι ανασφάλιστοι οδηγοί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι για το κοινωνικό σύνολο. Αποτελούν απειλή για τους συνεπείς οδηγούς σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος, τους επιβαρύνουν οικονομικά και στερούν φορολογικά έσοδα από το κράτος. Γι’ αυτό, σύμφωνα με την Ενωση, πρέπει άμεσα να εφαρμοστεί η διαδικασία που προβλέπει ο νόμος ώστε να μην κυκλοφορεί πλέον ούτε ένα ανασφάλιστο όχημα.
[ethnos.gr]