Μια γρήγορη ματιά στον κόσμο...
Alico: Ανοδος 9,7% στην παραγωγή στο τρίμηνο
Σημαντική αύξηση 9,7% στην παραγωγή ασφαλίστρων σημείωσε η Alico Ελλάδος κατά το πρώτο τρίμηνο του 2010, με τα ασφάλιστρα να ανέρχονται σε 84.666.348 ευρώ έναντι 77.187.172 ευρώ την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Περισσότερα.......
ALICO 2008: Πλήρωσε Αποζημιώσεις 136 εκατ. ευρώ σε 143.253 περιπτώσεις!
Κατά τη διάρκεια του 2008 η ALICO κατέβαλε 136 εκατομμύρια ευρώ σε 143.253 Αποζημιώσεις και Συντάξεις σε Ασφαλισμένους Πελάτες της με ατομικά και ομαδικά ασφαλιστήρια Ζωής και Υγείας. Παράλληλα, 6.323 ασφαλισμένοι, των οποίων τα συνταξιοδοτικά ή επενδυτικά συμβόλαια έληξαν μέσα στο ίδιο έτος, έλαβαν συνολικά το ποσό των 86 εκατομμυρίων ευρώ!
Αγαπητοί φίλοι,
Με ή χωρίς ΔΝΤ, κάποιες αλήθειες, όπως η διαχρονικότητα των ασφαλιστικών αναγκών για κάθε κοινωνία, παραμένουν αδιαπραγμάτευτες.
Αυτή καθ΄ αυτή, ωστόσο, η μετάβαση της δικής μας κοινωνίας στη νέα πραγματικότητα διαμορφώνει από μέρους μου για εσάς ένα μάλλον ρεαλιστικότερο πλαίσιο επαγγελματικής παρουσίας & κοινωνικής αποδοχής καθώς:
Ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα άγχους εμφανίζουν οι Έλληνες επιχειρηματίες, κατατάσσοντας τη χώρα μας στην τέταρτη θέση ανάμεσα σε 36 χώρες με τα πλέον αγχώδη στελέχη.
Η έρευνα International Business Report 2010, που εκπόνησε η εταιρεία Grant Thronton, κατέγραψε τις απόψεις 7.400 επιχειρηματιών, πιστοποιώντας ότι περισσότεροι από τους μισούς (ποσοστό 56%) δηλώνουν ότι τα επίπεδα άγχους τους έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Οι επιχειρηματίες στην ηπειρωτική Κίνα είναι οι πιο αγχωμένοι στον κόσμο, με το 76% να δηλώνει ότι τα επίπεδα άγχους τους έχουν αυξηθεί σημαντικά τον τελευταίο χρόνο. Ακολουθούν οι επιχειρηματίες από το Μεξικό, με 74%, η Τουρκία και το Βιετνάμ με επίσης 72% και η Ελλάδα με 68%.
Βασικοί παράγοντες που προκαλούν άγχος στους Έλληνες επιχειρηματίες είναι κατά σειρά η οικονομική κρίση, ο μεγάλος φόρτος εργασίας, τα προβλήματα στις ταμειακές ροές, η γραφειοκρατία και ο όγκος επικοινωνίας. Για τους υπόλοιπους «αγχώδεις» επιχειρηματίες από τις τέσσερις προαναφερθείσες χώρες το άγχος συνδέεται με τη μεγάλη ανάπτυξη που αναμένουν στους κλάδους τους, ενώ η Ελλάδα ταυτίζεται με την Ισπανία και την Ιρλανδία, όπου οι επιχειρηματίες είναι εξίσου αγχωμένοι, αλλά λόγω απαισιόδοξων προοπτικών.
Στον αντίποδα, οι χώρες με τα χαμηλότερα επίπεδα άγχους στον κόσμο είναι η Σουηδία με 32%, η Δανία με 25%, η Φινλανδία με 33% και η Αυστραλία με 35%. Η έρευνα της Grant Thornton αποκαλύπτει όμως και μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ άγχους και ημερών αδείας που λαμβάνονται κάθε χρόνο. Συγκεκριμένα, οι χώρες που δηλώνουν χαμηλότερα επίπεδα άγχους είναι εκείνες όπου οι επιχειρηματίες κατά μέσον όρο κάνουν εκτενείς διακοπές, όπως στην περίπτωση των προαναφερθέντων Βορειοευρωπαίων στελεχών που απολαμβάνουν περί τις 22-24 ημέρες αδείας ετησίως.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι όσοι παίρνουν άδεια περισσότερες ημέρες τον χρόνο ξεκουράζονται και αξιολογούν την κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία. Τη θεωρία αυτή πιστοποιούν και τα στοιχεία για τις πλέον «αγχώδεις» χώρες, όπως το Βιετνάμ, η ηπειρωτική Κίνα και το Μεξικό, όπου οι επιχειρηματίες παίρνουν περίπου 7 ημέρες άδειας τον χρόνο.
Δεν ισχύει το ίδιο, ωστόσο, στην περίπτωση της Ελλάδας. Με 17 ημέρες αδείας ετησίως, η χώρα μας βρίσκεται μεν λίγο κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (20 ημέρες), αρκετά υψηλότερα δε από τις προαναφερθείσες χώρες. Κι όμως, το στοιχείο αυτό δεν φαίνεται να καθιστά τους Έλληνες επιχειρηματίες περισσότερο αμέριμνους.
ΠΗΓΗ: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix2_02/04/2010_396318
Θυμάμαι όταν ήμασταν παιδιά η δασκάλα μας έβαζε κάθε χρόνο και για μία φορά τουλάχιστον σαν θέμα στην έκθεση «η αποταμίευση».
Κοινό θέμα για όλους τότε, αναμενόμενο…και με τεράστια σημασία.
Σαν παιδιά βέβαια που ήμασταν (όπως θυμόσαστε και εσείς αγαπητοί μου φίλοι) ο καθένας προσπαθούσε να προσεγγίσει το θέμα σύμφωνα με τα δικά του βιώματα. Κοινό όλων μας όμως αποτελούσε η λύση της αποταμίευσης, όπου αν μη τι άλλο ήτανε ο αγαπητός σε όλους μας….κουμπαράς!!!
Ακόμη μεγαλύτερης σημασίας πιστεύω πως είναι ένα τέτοιο θέμα στις μέρες μας.
Σε αυτές τις εποχές όπου πολλές αξίες είναι πλέον παρελθόν και ανεπιστρεπτί.
Αυτό λοιπόν προσπαθώ με όση δόση ρομαντισμού μας έμεινε, να το εξασφαλίσω για τους μικρούς μας φίλους, όπου οι γονείς τους πιστεύουνε ακόμη σε αυτούς τους παραδοσιακούς τρόπους !!!
Έτσι δωρίζω σε κάθε μικρή μας φίλη η φίλο τον κουμπαρά του……ένα όμορφο και γλυκό γουρουνάκι, μαζί με το αποταμιευτικό του πρόγραμμα που επιλέγει κάθε γονέας προς το παιδί του, για να διδάσκονται αυτά και να θυμούνται και οι ίδιοι!
*Θυμηθείτε
Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης η 31η Οκτωβρίου
Ένας τίτλος πολύ γνωστός σε όλους μας. Φορεμένος σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων και χιλιοειπωμένος χρόνια τώρα, σε panel, συζητήσεις, δημόσιες τοποθετήσεις από πολιτικούς αρχηγούς, και άπειρες υποσχέσεις.
Υποσχέσεις από όλους και για όλα, που ένα και μόνο συναίσθημα μπορούν να πας παράγουν. Αυτό της αβεβαιότητας για το μέλλον μας, αυτό της κοινωνικής αποτυχίας για ευημερία, αυτό της δημιουργίας κινήτρων προς άλλες κατευθύνσεις.
Ευτυχώς βέβαια που υπάρχουν και αυτοί οι οδοί. Ευτυχώς που μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο διαφυγής προς όφελός μας.
Και βέβαια εννοώ στον κλάδο της ιδιωτικής ασφάλισης.
Τελευταία όλοι μας έχουμε γίνει μάρτυρες μίας αδυσώπητης έξαρσης που έχει ξεσπάσει γύρω από το ασφαλιστικό. Αυτό που ξεσπάει χρόνια τώρα κατά περιόδους, ενώ μετά από λίγο καιρό ως εκ’ θαύματος ξεχνιέται, σβήνει ή μάλλον κουκουλώνεται για να επανέλθει ξανά σε ανύποπτο χρόνο.
Τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια κάνω την δουλειά μου όσο το δυνατόν καλύτερα μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου και μου το επιβάλει η συνείδηση μου, ενώ καθημερινά γίνομαι μάρτυρας όλων αυτών των καταστάσεων. Όσο εγώ όμως εργάζομαι και προσφέρω συμβουλές αλλά και την δυνατότητα σε συνανθρώπους μας να λύσουν τα διάφορα ασφαλιστικά τους προβλήματα, τόσο αναρωτιέμαι για αυτούς που δεν προλαβαίνω να συμβουλέψω ούτε εγώ, ούτε οι συνεργάτες της εταιρείας που εργάζομαι, αλλά ούτε και οι συνάδελφοι όλων των άλλων εταιρειών συνολικά στην υπόλοιπη επικράτεια.
Με αυτά και μ’ αυτά έχουνε περάσει 18 χρόνια και αυτά τα προβλήματα όχι μόνο δεν έχουνε βρει λύση αλλα οξυνθήκανε περισσότερο.
Πόσοι λοιπόν από εσάς το έχετε καταλάβει αυτό?
Πως ο χρόνος αυτός θα περάσει το ίδιο γρήγορα και θα έρθουμε ξαφνικά αντιμέτωποι με ένα κοινωνικό σύστημα που δεν έκανε για εμάς τίποτε όλα αυτά τα χρόνια.
Τι Κάνεις Λοιπόν Εσύ;
Πόσο άγγιξαν κάποιοι αυτό το πρόβλημα που αύριο θα τους χτυπήσει την πόρτα λέγοντάς τους τώρα σου ανήκω?
Πόσο προσπαθήσανε να το λύσουνε?
Τα μέτρα που προτείνουνε είναι σκληρά και αδυσώπητα.
Μέτρα που και πάλι δεν θα φέρουν αλλαγές, γιατί αν φέρνανε θα τα είχανε ήδη θέσει σε εφαρμογή χρόνια τώρα.
Πολλοί από εμάς δεν θέλουμε να τα πιστέψουμε ή δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν στην πράξη όλα αυτά.
Ας δούμε μερικά από αυτά:
1. αύξηση ορίων ηλικίας
2. αύξηση εισφορών
3. μείωση συντάξεων
4. πρόωρη συνταξιοδότηση
Η μόνη λύση είναι η δική σου πρωτοβουλία για την δημιουργία ενός δικού σου ταμείου που θα λειτουργεί για εσένα και μόνο ανταποδωτικά!
Σε αυτό το τρίπτυχο βασίζεται η υλοποίηση ενός συνταξιοδοτικού προγράμμματος που θα ελαχιστοποιήσει όλους τους παραπάνω κινδύνους!
* Πώς με 59 ευρώ τον μήνα ένας 20άρης μπορεί να έχει στα 65 του χρόνια λογαριασμό καταθέσεων 1.000.000 ευρώ

